Monday of the 22nd Week in Ordinary Time
Mamuhay na Namamangha sa Diyos Araw-araw
Madaling maging pamilyar sa mga bagay na palagi nating nakikita.
Ang mga panalanging dati nating binibigkas nang buong puso ay maaaring maging paulit-ulit na lamang.
Ang Ebanghelyong minsan nating pinakinggan nang may paghanga ay maaari na lamang nating marinig dahil alam na natin ang kuwento.
Ngunit hindi naging karaniwan ang Diyos.
Tayo lamang ang nasanay sa Kanyang presensya.
Bawat umaga ay paanyaya upang muling mamangha.
Bawat taong ating nakakasalamuha ay maaaring magdala ng isang bagay mula sa hiwaga ng Diyos.
Bawat hininga ay regalo.
Bawat Eukaristiya ay isang pakikipagtagpo.
Bawat pahina ng Banal na Kasulatan ay maaaring magbunyag ng isang bagay na hindi pa natin kailanman nakita.
Marahil, hindi tumigil ang Diyos sa pagsasalita.
Marahil, tumigil lamang tayo sa pagkamangha.
Ang pananampalataya ay pusong patuloy na nakapagsasabi:
“Panginoon, alam ko ang kuwentong ito—ngunit ipakita Mo sa akin ang hindi ko pa nakikita.”
“Matagal ko nang dinarasal ang panalanging ito—ngunit tulungan Mo akong dasalin ito ngayon nang buong puso.”
“Maraming beses na Kitang tinanggap—ngunit hayaan Mong tanggapin Kita ngayon na para bang unang pagkakataon.”
Hindi nauubos ang Diyos dahil lamang sa pagiging pamilyar natin sa Kanya.
Palagi pa Siyang may bagong ipapakita sa atin.
Kaya huwag nating madaliin ang mga karaniwang sandali.
Tumingin muli.
Makinig muli.
Manalangin muli.
Magmahal muli.
At hayaan nating mamangha ang ating puso.
Narito ang Diyos.
Kumikilos ang Diyos.
Iniibig ka ng Diyos.
At ang araw na ito ay hindi na muling mauulit.
Mamuhay na namamangha sa Diyos—araw-araw.
Leave a Reply